Foto's zijn meestal een soort eindstation, ze zijn als het ware de 'bevroren', werkelijkheid.
Wij zijn daar zo aan gewend dat het niet gewoon is de foto weer als begin voor iets anders te nemen. Hooguit kan een foto dienen voor een schilderij of zo. Toch zijn er nog andere wegen! Jan van Vugt - die zichzelf tot fotograaf maakte - laat ons dat zien.

Met dat speciale gevoel nam Van Vugt in 1991 een camera ter hand. 'Inderdaad nodig, zegt hij, maar de lichtschrijverij greep me meteen van alle kanten aan en aldra was de fotografie voor mij het middel om dingen te zeggen. Soms doe ik dat met een foto, soms met een paar. Andere keren kom ik er zo niet uit en dan rest niets anders dan iets met die foto te doen. Wat?
Dat hangt af van wat ik wil; dan wordt het organiseren, fotograferen, vergroten, verf, ecoline, noem maar op.'

Het eindpunt zweeft onze 'part-time fotograaf' in de regel duidelijk voor ogen. Maar dat doel bereiken is dikwijls niet eenvoudig. De paar jaar Vrije Academie heeft me vooral leren kijken naar de opbouw van een foto, maar de techniek...dat zul je toch allemaal zelf moeten doen.

De fotograaf Jan van Vugt brengt de fotografie heel dicht bij de kijker! Zijn foto's open en duidelijk, of zoals iemand bij een vorige expositie zei: 'poespasloos'.
Maar wie even doordenkt en het beeld op zich laat inwerken, loopt al gauw tegen de spiegel op die Van Vugt ons met zijn prenten voorhoudt.